Aanmelden

In Memoriam: Freek Busweiler (1950-2019)

Freek Busweiler repareerde graag dingen. Want hij was best een handig persoon, zei hij tegen een journalist die hem interviewde net na zijn aantreden als bestuurslid bij Pensioenfonds PGB. Ook hield hij van tuinieren. En van Italië. Ook al was dat niet het land waar zijn tentje stond op de plek met het mooie uitzicht waar hij zo van genoot op de septemberdag dat er een einde kwam aan zijn leven.

 

 

Hij vertelde wel eens over zijn hobby’s, een vakantie of het leven thuis. Maar op het werk praatte hij liever over het onderwerp dat hem tijdens en na zijn carrière in de uitgeverijsector zo ontzettend was gaan fascineren: pensioen.
Want, ook al is hij er niet meer, je hoort het hem nog zeggen, met drie uitroeptekens in zijn stem: Pensioen is super belangrijk!!! Voor alle duidelijkheid: niet alleen voor gepensioneerden, voor iedereen. En zeker voor jongeren.

 

Eigenlijk vond hij de desinteresse voor pensioen – bij zo ongeveer iedereen onder de 40 - een beetje onbegrijpelijk. Dat het te ver van het bed zou zijn, of dat je er geen invloed op zou hebben, vond hij eigenlijk maar excuses om je er niet mee bezig te houden. Je hoeft er echt niet elke dag aan te denken, maar af en toe eens wat aandacht voor iets waar je gemiddeld een dag in de week voor werkt, was dat nou echt zoveel moeite?

 

Tegelijkertijd was het gebrek aan aandacht voor de eigen oude dag - waar alle pensioenfondsen mee te stellen hebben - voor hem een enorme aansporing om dit te ‘repareren’. Om de kloof tussen pensioenfonds en achterban te dichten, om de deelnemers achter de vodden te zitten (te ‘activeren’ in jargon), om te zorgen dat ze 24/7 informatie op maat zouden kunnen krijgen.

 

Al snel had hij van ‘het juiste bericht, op het juiste tijdstip, naar de juiste persoon, via het daarbij best passende kanaal’ zijn credo gemaakt. Zodat de communicatieboodschap ook intern zou blijven hangen. In beleidstaal leidde dat tot de speerpunten: 24/7 financieel inzicht, segmenteren en het beter betrekken van werkgevers bij het pensioen. 

 

De manier waarop hij daarbij te werk ging, typeerde hem. Hij was een verhalenverteller en zat graag op de praatstoel. Hij was de man van de grote gebaren en de stemverheffing. Als hij binnen was, kon je hem niet missen. Maar hij kon ook goed luisteren. Hij ging op bedrijfsbezoek, sloot aan bij allerlei interne overleggen, ging in gesprek met deelnemers en medewerkers, bezocht bijeenkomsten van de vereniging van gepensioneerden en regiobijeenkomsten voor werkgevers en OR-leden. En wat hij daar hoorde nam hij mee in zijn denken, zodat het beleid zou aansluiten bij de praktijk.

 

Toen hij bestuurslid werd in april 2018 was hij al 67, maar dat zag je er niet aan af. Met schijnbaar tomeloze energie reisde hij het land door. Hij kon enthousiast handenwrijvend het kantoor binnenkomen, helemaal klaar voor ‘actie!’ Enthousiast en nieuwsgierig. Soms wat speels ook. Een brainstormsessie in een klimhal was ook een wedstrijdje wie het rapst de klimmuur wist te bedwingen. Hij was zelf de eerste om daar grapjes over te maken. En om de strijd aan te gaan met het in leeftijd jongste bestuurslid van het pensioenfonds om de titel ‘jongste bestuurder van PGB’.  

 

Zijn gedrevenheid leidde er ook toe dat hij niet snel los liet, als hij eenmaal in volle overtuiging zijn tanden in iets had gezet. Dan ging hij ervoor. Dat maakte Freek Busweiler tot wie hij was, als mens en bestuurder. Energiek en toegewijd. Maar helaas niet langer aanwezig.